Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

7


Επτά Θάλασσες  |  Επτά Ουρανοί

Γεννιέμαι μόνος, κάθε φορά
σ`αραχνοΰφαντο κενό οι μνήμες κολυμπούν
και προσπαθώ να προσεγγίσω
προσπαθώ να θυμηθώ από πού ήρθα και γιατί

Δεν έπαψα ποτέ να λυπάμαι τους ανθρώπους
δεν έπαψα ποτέ να συμπονώ τους αδερφούς μου
έχουν απωλέσει των μυστηρίων θαυμασμό
κι ο ουρανός στέκει βουβός μεσ`τη ψυχή τους

Είναι τα μάτια τους στο χώμα καρφωμένα
και προχωρούν σκυφτοί, κατεσταλμένοι
είναι το σώμα τους μιά χώρα λησμονιάς
φορούν το πρόσωπο της θλίψης

Υποταγμένοι μόνιμα σε κούφιες αυθεντίες
χίμαιρες κυνηγούν κι απατηλές εικόνες
και μετανοιώνουν μιά ολόκληρη ζωή
για τα χνάρια που άφησαν στη γη

Ανώτερο του εαυτού τους
δεν ανακάλυψαν σκοπό
και πάσχισαν σκληρά κι απεγνωσμένα
τρόπαια να συλλέξουνε πολλά
και πάσχισαν σκληρά κι απεγνωσμένα
και λάφυρα συγκέντρωσαν πολλά

Μα όταν το ταξίδι τους τελειώσει
τα επιτεύγματα της πλάνης θα χαθούν
κι εμπρός στον θάνατο
με άδεια χέρια θα βρεθούν

 Έχτισα κι εγώ γερές τις φυλακές μου
που τώρα θα πρέπει να γκρεμίσω
για να περάσω το κατώφλι του φωτός
κι από την έκκεντρη τροχιά μου να ξεφύγω.
Τώρα θυμάμαι... Τώρα πληρώνω... Τώρα γνωρίζω…

 Πεθαίνω μόνος, κάθε φορά
κι όσα απόκτησα εδώ τ`αφήνω πίσω
παίρνω μαζί μου μόνο τόσο φως
όσο έχει χωρέσει στη καρδιά μου

Δεν μου ανήκει τίποτ`άλλο

Δεν μου ανήκει τίποτα

[ 2009 ]
( από το άλμπουμ: "Ναυτίλος" ) 




Photos by: Hossein Zare

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου