Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Ιδού ο άνθρωπος ...


Ecce Homo (04)

Να εκτιμώ δεν έμαθα το δώρο της ζωής
επιρρεπής, σε κάθε μορφή υποταγής
πολλή πραγματικότητα δεν αντέχει το μυαλό μου
την αλλοιώνω, ραμμένο από μετάξι το σάβανό μου
κάτω απ`της σάρκας μου το λήθαργο μουδιασμένος προχωρώ
μόνο φτωχά κοιτάσματα χαράς απ`τη ζωή διεκδικώ
το πέρασμά μου σαν του Λίβα που καίει τα σπαρτά
σφυρηλατώ τα ίχνη μου σε μιαν απέραντη ερημιά
μιλάω με γλώσσα του φιδιού διχαλωτή
φτύνω σκοτάδι στις καρδιές των αδερφών μου
έγκλειστος σε κάθε φυλακή που τα δεσμά των αντιθέτων μου επιβάλλουν
να δραπετεύσω προσπαθώ, ένα σκαλί πιο πάνω ν`ανεβώ
στη θέλησή μου υπέταξα ολόκληρη την πλάση
μα ούτε για μια στιγμή δεν γαλήνεψε η ψυχή μου

Όχι από τη λάσπη αυτής της γης
μα από του σύμπαντος την σκόνη καμωμένος

Στις παρυφές του κόσμου
και στα ριζά της μοναξιάς
βρίσκω τον δρόμο για το σπίτι
το μονοπάτι τ`ουρανού

- 25 | 4 | 2011 - 

[ από το άλμπουμ: " Ecce Homo " - 2011 ]


[ photos by: Mikko Lagerstedt ] 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου