Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Κώμα ...



Κώμα

Τι αξία να `χει άραγε ο πόνος όταν εθίζομαι αντί να διδαχθώ;
Τι αξία να `χει άραγε η θλίψη όταν δεν μαλακώνει τη καρδιά μου;
Τι νόημα να έχει η μοναξιά αν της ψυχής μου τη φωνή δεν την ακούω;
Τι νόημα να έχει ο θάνατος αν δεν μου δείχνει την αξία της ζωής;

Τι αξία να `χει άραγε η πίστη όταν δεν είναι ικανή να μ’ εξυψώσει;
Τι αξία να έχει η ελπίδα όταν τόσο εύκολα απελπίζομαι;
Τι νόημα να έχει η αγάπη αν πουθενά δεν μπορώ να τη χαρίσω;
Τι νόημα να έχει η ζωή αν τόσο πολύ φοβάμαι να τη ζήσω;

Τι αξία ένα δάκρυ μπορεί να `χει αν δεν κυλήσει μαζί του μια ενοχή;
Τι νόημα μια μελωδία μπορεί να `χει αν δεν φέρνει στο μυαλό μου νηνεμία;
Τι αξία άραγε να `χει η βροχή όταν η καρδιά μου στέκει πέτρινη;
Τι νόημα να έχει ο ουρανός όταν δέος η ψυχή μου δεν γνωρίζει;

Μια καταιγίδα μέσα μου ξεσπάει
μα δεν υπάρχει κάτι ικανό να με κρατήσει
όταν ίλιγγος με πιάνει και βυθίζομαι
στου εαυτού μου το μηδέν...

...πέφτω σε κώμα
κι απ’ τις αισθήσεις μου ζητώ να με κεράσουν λάβδανο
μα σχεδόν πάντα οι μιαρές με ποτίζουν κώνειο
αναρωτιέμαι αν πέθανα, αν είμαι ακόμα ζωντανός
μα έχω ξεχάσει ζωντανός να είμαι τι σημαίνει
σ’ άγνωστους τόπους προχωρώ σαν υπνοβάτης μεθυσμένος
σε τόπους που τα όνειρα έχουνε χρώμα και ήχο
όλη μου η ζωή σαν αστραπή εμπρός στα μάτια μου περνάει
κι όλες τις μάταιες ηδονές που έψαχνα μου δείχνει
όλα όσα ζήτησα είν’ εδώ μα τίποτα δεν βλέπω
γιατί είν’ τα μάτια μου θολά σαν του νεκρού ψαριού τα μάτια

Μα τους δειλούς και χλιαρούς ο Θεός περιφρονεί
κι εγώ ζητάω δύναμη για να φανώ στα μάτια Tου γενναίος
και να μπορώ με ξάστερη καρδιά και την ψυχή μου καθαρή
στα μονοπάτια εκείνα που τ’ όνομά μου τραγουδούν
του πεπρωμένου μου τα βήματα σωστά να τα βαδίσω
μέχρι να έρθει η στιγμή που ο χρόνος της ζωής μου θα τελειώσει

- 1996/98 -

[ από το άλμπουμ: " Ναυτίλος " - 2010 ]



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου