Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Συσχετισμοί ...

- photo by: Marc Apers -

Η Άνοιξη ήρθε και μετά από έναν περίεργο Χειμώνα, μας φέρνει αντιμέτωπους με ερωτήματα σχετικά με τις σχέσεις μας, αλλά ουσιαστικά, όλα έχουν στόχο την πιο βαρυσήμαντη σχέση της ζωής μας, με τον εαυτό μας.
Δεν φτάσαμε εδώ ξαφνικά ούτε τυχαία, η εκκίνηση δόθηκε αρκετά χρόνια πριν και καθώς πλησιάζουμε ολοένα και πιο γρήγορα σε πολύ ηχηρά γεγονότα με παγκόσμια απήχηση, τώρα μας ζητείται να φέρουμε στην επιφάνεια της συνείδησής μας αποτελέσματα που αναγκαστικά θα καθορίσουν την συνέχεια και θα μας προσδιορίσουν ως εξατομικευμένες οντότητες.

 - photo by: Choi Go Un -

Όλες οι σχέσεις μας ανεξαιρέτως, αποτελούν μια προβολή του εαυτού μας κάθε φορά, μια διαφορετική μας όψη που αναζητάμε να ενοποιήσουμε εντός, έτσι ώστε να βιώσουμε εκείνη την πολυπόθητη εσωτερική πληρότητα που θα μας επιτρέψει να νιώσουμε συμπαγείς και ολοκληρωμένοι. Είτε συνειδητά και με επίγνωση είτε ασυνείδητα και κάτω από την άγνοιά μας, έλκουμε προς το μέρος μας εκείνες τις όψεις του εαυτού μας που λείπουν από την προσωπική μας εξίσωση. Καμία ουσιαστική σημασία δεν έχει αν τις ονομάζουμε "συνεργάτες", "συντρόφους", "φίλους" ή "γνωστούς". Σημασία έχει αν τις θαυμάζουμε και τις εξιδανικεύουμε, ή αν μας ωθούν σε αντιπαλότητα και ανταγωνισμούς. Στην πρώτη περίπτωση, αποτελούν εκείνη την όψη μας που επιθυμούμε να συνδεθούμε μαζί της και να ενοποιήσουμε εντός και στην δεύτερη συμβολίζουν εκείνη την όψη μας που αρνούμαστε ν`αποδεχθούμε κάτω από την έπαρση του εγωισμού μας που προσπαθεί πάντα να μας πείσει ότι είμαστε κάτι πολύ καλύτερο, που όμως το βιώνουμε μονάχα θεωρητικά και δεν το εφαρμόζουμε κάθε φορά που οι περιστάσεις μας το ζητούν. Όμως, "το όμοιο έλκει το όμοιο" και όσο κι αν αρνούμαστε ν`αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του όψεις, τόσο οι επαναλήψεις θα μας κυκλώνουν με γεγονότα που αργά ή γρήγορα θα μας αναγκάσουν να δούμε την αλήθεια μας και να πάψουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους.

- photo by: Makoto Saito -

Το κλειδί αυτής της εσωτερικής αναζήτησης, βρίσκεται στην αποδοχή. Για να φτάσουμε όμως στο σημείο που θα το κρατάμε στα χέρια μας κερδισμένο με την αξία μας, οφείλουμε πρώτα να βαδίσουμε στο μονοπάτι της κάθαρσης και της απαλλαγής από καθετί που αφαιρεί την δύναμή μας και μας τοποθετεί στον ρόλο του θύτη / θύματος, κατ`οποιονδήποτε τρόπο.
Ο προγραμματισμός που από μικρή ηλικία έχουμε υποστεί, τα ενοχικά μας συμπλέγματα μαζί με αυτά της ανωτερότητας / κατωτερότητας έναντι των άλλων, πρέπει να διαλυθούν και στην θέση τους να γεννηθεί ένα νέο σύστημα αξιών ικανό να μας οδηγήσει στον προορισμό μας.
Θυμάσαι πόσες φορές έχεις υποστεί την χειραγώγηση: "εγώ, για σένα τα έκανα όλα / θυσιάστηκα"; Μήπως θυμάσαι πόσες φορές έχεις ξεστομίσει εσύ κάτι ανάλογο;
Θυμάσαι πόσες φορές σου ειπώθηκε ότι είναι λάθος να βάζεις τον εαυτό σου προτεραιότητα και πως κάτι τέτοιο σε κάνει εγωπαθή, αδιάφορο/η, αντικοινωνικό/ή; 
Ποια είναι η απάντησή σου στο ερώτημα: "πόσο πιστεύεις ότι αγαπάς τον εαυτό σου και πώς το αποδεικνύεις με τις καθημερινές σου επιλογές στην σκέψη, στον λόγο και την πράξη;".
Ο κόσμος σου προτείνει χιλιάδες τρόπους διαχείρισης της ζωής σου σε όλα της τα επίπεδα. Εσύ επιλέγεις και καθώς το κάνεις χτίζεις ένα σύστημα αξιών που τελικά υπηρετείς καθώς εφαρμόζεις καθημερινά αυτά που πιστεύεις πως είναι σωστά. Οφείλεις όμως να αναλάβεις τις ευθύνες των επιλογών σου και να ελέγχεις τα αποτελέσματα που αυτές φέρνουν στη ζωή σου και των άλλων γύρω σου. Εκεί ακριβώς συναντάς τον εαυτό σου όπως πραγματικά είσαι και προβάλλεσαι στον κόσμο, σε όλες σου τις όψεις. Αν βρείς το θάρρος να σε κοιτάξεις κάτω από το φως της αποδοχής χωρίς να σε κρίνεις, τότε θα σου προσφερθεί δύναμη και διαύγεια που θα σε οδηγήσουν σε ασφαλή τοπία αυτεπίγνωσης και εσωτερικής πληρότητας. Αν επιλέξεις να γυρίσεις την πλάτη σου στις ευθύνες, να ρίξεις το φταίξιμο στους άλλους (γενικά ή και ειδικά) και να σκουπίσεις τα σκουπίδια σου κάτω από το χαλί, τότε έχεις θέσει εμπρός σου μια κρίση που περιμένει να σε συναντήσει και να σε χτυπήσει εκεί που πονάς, έτσι ώστε να σε αφυπνίσει και να σε επαναφέρει στο μονοπάτι απ`όπου ξεστράτισες. Και στις δύο περιπτώσεις, ο εαυτός σου σε ανταμείβει, ο εαυτός σου σε συνετίζει καθώς το ψυχικό σου πρόγραμμα ξεδιπλώνεται με συνέπεια.

- photo by: Dellajam -

Η περίοδος που ξεκίνησε με την Εαρινή Ισημερία, αποτελεί ακόμα μία ευκαιρία ενδοσκόπησης για όλους εκείνους που επιθυμούν να προχωρήσουν και ν`απαλλαγούν από περιττά φορτία. Μέχρι τις εκλείψεις του Αυγούστου / Σεπτεμβρίου, έχουμε την δυνατότητα να στραφούμε στον εσωτερικό μας ναό και να εξασφαλίσουμε την πρόοδό μας σε όλα τα επίπεδα, στους τομείς που νιώθουμε πως υπάρχουν εμπόδια που μας φρενάρουν, μας εμποδίζουν και μας μπλοκάρουν. 
Η αποδοχή της ευθύνης είναι και θα εξακολουθήσει να είναι το μέγιστο ζητούμενο για όλους, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Έχει έρθει ο καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως οτιδήποτε μας συμβαίνει, το έχουμε πρώτοι εμείς επιτρέψει καθώς δρούμε κάτω από τον προγραμματισμό που μας θέλει μονίμως θύματα των εξωτερικών συνθηκών και των ανεξέλεγκτων δυνάμεων, ό,τι κι αν σημαίνουν αυτά για τον καθένα.
Η αλήθεια όμως είναι ότι παραχωρούμε συνεχώς την δύναμή μας και αρνούμαστε ν`αναλάβουμε την ευθύνη της και να την εφαρμόσουμε για το δικό μας καλό και κατ`επέκταση του κόσμου ολόκληρου. Η ψυχολογία του θύματος βασίζεται σε μια πεποίθηση που ισχυρίζεται ότι δεν είμαστε ποτέ αρκετά άξιοι, ικανοί, έξυπνοι να διαχειριστούμε τα θέματα που άπτονται της ζωής μας και έτσι μεταθέτουμε αυτή την ευθύνη σε άλλους ικανότερους και εξυπνότερους. Όσο περισσότερο παραχωρούμε τόσο περισσότερο θα στριμωχνόμαστε σε μια γωνία και θα ασφυκτιούμε καθώς θ`αναγκάζουμε τον εαυτό μας να ζεί στην σκιά του, υποκρινόμενος ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σακί κόκκαλα και αίμα που θα ζήσει μια, μοναδική και υποβαθμισμένη ζωή μιζέριας, υποταγής και σιωπής, βουλιάζοντας στην κινούμενη άμμο νοσηρών φόβων που θα τον μουδιάζουν και θα τον απομυζούν μέχρι να πεθάνει. Την ίδια στιγμή και σε παράλληλη δράση, εκείνοι που έχουν οικειοποιηθεί τον ρόλο του θύτη, θα συνεχίσουν να πιέζουν ανελέητα, αφαιρώντας ολοένα και περισσότερα δικαιώματα από την χαρά της ζωής, μέχρι που να την καταντήσουν όσο εφιαλτική χρειάζεται για να αφυπνιστεί μέσα μας η αυθεντική Πνευματική μας όψη που θα διεκδικήσει την Δύναμή της και μονάχα μ`έναν της ψίθυρο "φτάνει πια", θα κάνει τον εφιάλτη στάχτη και μακρινή ανάμνηση.

   - photo by: Hengki Koentjoro -

Πόσο αγαπάς τον εαυτό σου;
Πόσο τον φροντίζεις;
Πόσο συχνά τον αφουγκράζεσαι;
Πόσο συχνά τον κρίνεις με αρνητικούς χαρακτηρισμούς;
Πόσο συχνά τον δικαιολογείς;
Οι εσωτερικοί σου διάλογοι πόσο συνειδητοί είναι;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που του έκανες ένα δώρο;
Είναι ο/η καλύτερός/ή σου φίλος/η;
Είναι δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι ή απουσιάζει;
Σου βάζει εμπόδια ή σου ανοίγει τον δρόμο σου;
Περνάς καλά όταν είσαι μόνος/η μαζί του;
Με ποια μορφή εμφανίζεται στα όνειρά σου, τι ρόλους έχει;

Μπορείς ανά πάσα στιγμή που επιλέξεις να ξεκινήσεις για να δώσεις έστω και τις πρώτες, αυθόρμητες απαντήσεις που έρχονται στην επιφάνεια. Όσο πιο ειλικρινά απαντήσεις τόσο πιο κοντά στην αλήθεια σου θα πλησιάσεις, κάτι που θα σου δώσει το κουράγιο να προχωρήσεις βαθύτερα και να ψάξεις μέσα σου για τις αιτίες όλων όσων σε απασχολούν και επιθυμείς να επιλύσεις.
Να θυμάσαι πάντα πως οι ρόλοι που άλλοι άνθρωποι έπαιξαν ή εξακολουθούν να παίζουν στη ζωή μας δεν είναι τυχαίοι. Όλα έχουν συμφωνηθεί μεταξύ μας πολύ πριν ενσαρκωθούμε και μοναδικό σκοπό έχουν να μας αφυπνίσουν και να μας προωθήσουν στο σημείο που πρέπει πλέον να βρεθούμε ώστε να προοδεύσουμε και να εξελιχθούμε, αφήνοντας πίσω τις μνήμες των οδυνηρών εμπειριών και κρατώντας στις ψυχικές μας αποσκευές μόνο το απόσταγμα της γνώσης και της σοφίας. Καμία δραματοποίηση δεν ωφελεί, καθώς μας τοποθετεί αυτομάτως στον ρόλο του θύματος που προσφέρει και παραχωρεί την δύναμή του στον θύτη, υποτάσσεται στην μοιρολατρεία και συρρικνώνεται στο σκοτάδι της εκούσιας αυταπάρνησης.
Θύτης/θύμα είναι ένα ακόμη δίπολο αυτού του πεδίου της ψευδαίσθησης που όλοι μας δεχτήκαμε την πρόκλησή του και αναλάβαμε τους ρόλους μας για να προωθηθεί το Κοσμικό Σχέδιο. Μετά από πολλούς αιώνες, ήρθε επιτέλους η ώρα της ολοκλήρωσής του με συνέπεια την σταδιακή αφύπνισή μας στο αρχικό επίπεδο που κάποτε βρισκόμασταν και αναγνωρίζαμε τους εαυτούς μας. Η συνήθεια τόσων αιώνων όμως, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και δεν θ`απαλλαγούμε από τις ρίζες της με μια απλή και γρήγορη κίνηση. Όλα μέσα μας αλλά και γύρω μας θα μας πιέζουν ν`αφυπνιστούμε και να θυμηθούμε αυτά που κάποτε γνωρίζαμε, όλα θα μας οδηγήσουν βήμα-βήμα εκεί που πρέπει πλέον να βρεθούμε για να συναντήσουμε το πεπρωμένο μας. Ο κόσμος της ψευδαίσθησης έχει ήδη μπεί σε τροχιά κατάρρευσης, όλες του οι δομές εξαϋλώνονται αργά και σταθερά. Μέσα σε αυτή την διαδικασία και καθώς όλοι οι ρόλοι-προβολές που παίζαμε θ`αποδειχθούν άνευ σημασίας, θα οδηγηθούμε στον εσωτερικό μας ναό, εκεί που αποθηκευμένη μας περιμένει η κληρονομιά μας για να μας προσφέρει όλες τις απαντήσεις που αναζητάμε. 
Ο Νέος Κόσμος που αναδύεται, θα σταθεί απαλλαγμένος από τα δίπολα, τις κάθε είδους χωριστικότητες, τους -ισμούς και τους διχασμούς. Η Ενοποίηση που καλούμαστε να ολοκληρώσουμε εντός, αποτελεί μονόδρομο για όλους ανεξαιρέτως, είτε αποδεχθούν την πρόκληση και συνεχίσουν είτε την απορρίψουν και μετοικήσουν.
Τώρα είναι η χρονική στιγμή που καλούμαστε ν`αναλάβουμε πλήρως την Ατομική Ευθύνη της Πνευματικής μας Δύναμης, να την αφυπνίσουμε, να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας στην Ορθή της Χρήση και να την εφαρμόσουμε κατά Βούληση με σκοπό να μεταμορφώσουμε τον Πλανήτη, το Ηλιακό Σύστημα και τον Γαλαξία που κατοικούμε, φέρνοντας το Αιώνιο Φως σε κάθε μόριο της ύλης και εξαγνίζοντάς το. Αυτή ήταν η αρχική μας αποστολή, αυτή ήταν η πρόκληση που αποδεχτήκαμε και υποβιβάσαμε τις συχνότητές μας ώστε να εμφανιστούμε σε αυτό το πεδίο, να μάθουμε υπομονετικά τους νόμους και τις λειτουργίες του και την κατάλληλη στιγμή να το τροποποιήσουμε σύμφωνα με το Κοσμικό Σχέδιο.
Ο καθένας στον δικό του ρυθμό, με τις δικές του προσπάθειες, τις δικές του δεξιότητες αλλά και προκλήσεις, τώρα θα κληθεί να σταθεί στο ύψος της υπόσχεσής του και ν`αναλάβει την ευθύνη της αποστολής του. Η ανταπόκριση στο κάλεσμα θα γίνει εντός, με πλήρη συνείδηση και αυτεπίγνωση, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο εσωτερικός ναός είναι καθαρός και απαλλαγμένος από τις αρχαίες και παρωχημένες σκεπτομορφές του δίπολου θύτη/θύματος. 
Ο καθένας τώρα συναντάει τον εαυτό του, όπως πραγματικά είναι, στην αυθεντική του διάσταση. Σ`αυτή τη συνάντηση, παρελθόν, παρόν και μέλλον στέκονται ως μια ενότητα, αδιαίρετη και συνεχής.
Σ`αυτή την εμπειρία, κάθε μνήμη της παρούσης ενσάρκωσης αλλά και προηγούμενων ενσαρκώσεων τοποθετείται στην πραγματική της υπόσταση, διαγράφοντας οποιοδήποτε περιττό ενοχικό κατάλοιπο και θεραπεύοντας όλες τις πληγές που προκάλεσε η απουσία του φωτός.
Αυτό που μας περιμένει, δεν έχουμε τις κατάλληλες λέξεις για να το περιγράψουμε και να το επικοινωνήσουμε επαρκώς μεταξύ μας.
Μια πρώτη γεύση όμως, σε περιμένει εντός, αν και όταν νιώσεις την ανάγκη της...
... ή τη νοσταλγία της ...

Καλό Μήνα!

- photo by: Tom McLaughlan -