Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Απονομή βραβείων ...


Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του χρονικού κύκλου 19 μηνών που ξεκίνησε στις 10/5, είναι η αίτησή του να συνδεθούμε εκ νέου με την παιχνιδιάρικη όψη μας και να κοιτάξουμε τον κόσμο εντός και εκτός μέσα από τα μάτια εκείνου του παιδιού που κάποτε ήμασταν.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, η προϋπόθεση είναι να ελευθερώσουμε την συνείδησή μας από την δικτατορία του άγονου μυαλού και τις άπειρες πολυπλοκότητές του, να βρούμε την διέξοδο από τον λαβύρινθο που έχουμε οι ίδιοι χτίσει και εγκλωβίσει τον εαυτό μας, από την στιγμή που υπακούσαμε στις εντολές και τον προγραμματισμό του τρισδιάστατου συστήματος της ψευδαίσθησης.
Αντί να χανόμαστε σε δύσβατες έννοιες και συχνά αντιφατικές "εσωτερικότητες", ας παίξουμε ένα παιχνίδι με τον εαυτό μας για να θυμηθούμε πώς είναι να γελάμε μαζί του και να μην τον παίρνουμε και τόσο στα σοβαρά, καθώς η δυσκοιλιότητα και η ακαμψία που προκύπτουν από μια τέτοια στάση, ποτέ δεν ωφέλησαν.


Υποθέτω πως σου αρέσει ο κινηματογράφος και διασκεδάζεις παρακολουθώντας ταινίες, όποιο κι αν είναι το "είδος" που σε έλκει περισσότερο. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αν θυμάσαι, το πρώτο πράγμα που σου συμβαίνει είναι η ταύτιση με τον ήρωα ή την ηρωίδα, μέσα απ`όπου παρακολουθείς με αγωνία την εξέλιξη του σεναρίου και ανάλογα το πόσο σε εκφράζει αυτό, στο τέλος έχεις μια θετική ή όχι ανταπόκριση σε αυτό που είδες.
Έστω και σπάνια, υπήρξε κάποια ταινία όπου η ταύτιση δεν πραγματοποιήθηκε με κανέναν από τους πρωταγωνιστές και έτσι την παρακολούθησες από κάποια εσωτερική απόσταση, κάτι που είναι το αρχικό ζητούμενο στο παιχνίδι μας.
Κλείσε τα μάτια σου (όχι τώρα, μόλις διαβάσεις και το υπόλοιπο...), βάλε τον εαυτό σου σε μια ανάλογη ταινία και φαντάσου ότι την παρακολουθείς στην οθόνη σου καθισμένος/η στην αναπαυτική σου πολυθρόνα (κι ο καναπές καλός είναι...). Διάλεξε μια εποχή της ζωής σου που θυμάσαι αρκετά καθαρά σε πρώτη φάση και άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν όπως τα έζησες σε "πραγματικό χρόνο", χωρίς όμως να ταυτίζεσαι με τον κεντρικό χαρακτήρα που βλέπεις με τα μάτια της φαντασίας σου. Κοίταξε τον εαυτό σου να βιώνει τις καταστάσεις και ξεκίνα την διερεύνηση του σεναρίου και των διαλόγων. Αναρωτήσου, ποια είναι η ψυχοσύνθεση αυτού του χαρακτήρα, ποια τα δυνατά και ποια τα αδύναμα σημεία του, χωρίς να τον κρίνεις. Άκουσε τον τόνο της φωνής του, πρόσεξε την γλώσσα του σώματός του, τις χειρονομίες και τις γκριμάτσες που κάνει. Παίζει καλά τον ρόλο του; Η ερμηνεία του βοηθάει την εξέλιξη του σεναρίου; Πού ρίχνει το βάρος αυτής, στο συναίσθημα ή στην λογική; Πώς προβάλλει τον εαυτό του στο περιβάλλον; Είναι ανοιχτός σε επιρροές από αυτό ή στέκεται ανυποχώρητος και αμετακίνητος στις απόψεις του; Τι προκαλεί γύρω του με την στάση που τελικά υιοθετεί στη ροή του σεναρίου;
Οι ερωτήσεις διερεύνησης που μπορείς να κάνεις, δεν τελειώνουν εύκολα και, όσο αποφεύγεις την ταύτιση με τον ήρωα / την ηρωίδα, τόσο περισσότερο διεισδυτικές θα είναι και ικανές να σου αποκαλύψουν πολλά γι`αυτόν/ήν. Το μυστικό του παιχνιδιού βρίσκεται στην Απόσπαση και αν ανακαλύψεις πώς λειτουργεί, μπορείς να στήσεις πολλές ανάλογες ταινίες σε όλα τα είδη, από θρίλερ, περιπέτεια μέχρι κωμωδία και σαπουνόπερα και έτσι να διασκεδάσεις πολύ με τον εαυτό σου, δωρεάν.

 
Αυτό το παιχνίδι, σκοπό έχει να σου δείξει ότι από κάποια απόσταση, όλες ανεξαιρέτως οι βιωματικές εμπειρίες μας αποκτούν μια νέα διάσταση αντίληψης, μια νέα οπτική γωνία, κάτι που με την σειρά του διευρύνει την κατανόησή μας, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για το σενάριο της ζωής που ζούμε. Η απόσταση από το δράμα και το ειδικό βάρος της όποιας εμπειρίας και η μη ταύτιση με τις συναισθηματικές αλλά και εγωιστικές αντιδράσεις μας, ελευθερώνουν χώρο μέσα μας, απ`όπου μπορούμε να θέσουμε μερικά καίρια ερωτήματα στον εαυτό μας:

- Αν το σενάριο αυτό είναι δικής μου επινόησης, τι χρειάζεται ν`αλλάξω στην πλοκή του;
- Αν είμαι ο σκηνοθέτης του, ποια μανιέρα επαναλαμβάνω που το κάνει βαρετό και προβλέψιμο;
- Αν είμαι ο κεντρικός χαρακτήρας, σε ποια σημεία μπορώ να βελτιώσω την ερμηνεία μου ώστε να έχω μια πιο "ώριμη" παρουσία και μια αβίαστη ροή; Επιτρέπω στον εαυτό μου ν`αυτοσχεδιάσει και λίγο, ή παίζω ακολουθώντας αυστηρά τις ατάκες μου;
- Αν είμαι επίσης και όλοι οι δεύτεροι, τρίτοι ρόλοι αλλά και οι κομπάρσοι μαζί, πόσο τελικά με βοηθούν να προωθήσω την πλοκή με την παρουσία και την συμβολή τους; Μήπως να έκανα ένα καινούριο casting?
- Εν κατακλείδι, μου βγαίνει καλά όλο αυτό, ή μήπως να στήσω ένα άλλο από την αρχή και από εντελώς νέα βάση;

Πιστεύω πως θα το βρείς πολύ ενδιαφέρον αν επιλέξεις μια συγκεκριμένη εμπειρία σου και από ένα σημείο και μετά επέμβεις αποφασιστικά, γράφοντας μια εντελώς διαφορετική εξέλιξη στην διαδοχή των γεγονότων. Αν αποφύγεις την προβολή επιθυμιών σου και αφεθείς σε μια όσο το δυνατόν πιο σουρεαλιστική εκδοχή τους, τόσο πιο διασκεδαστικό και απελευθερωτικό θα είναι το αποτέλεσμα. Το μόνο εμπόδιο είναι η φαντασία σου και τα όρια της λογικής που εσύ έχεις θέσει και συνεπώς μόνο εσύ μπορείς να υπερβείς κατά βούληση και με συγκεκριμένο στόχο.


Παίξε όσο περισσότερο μπορείς, παίξε με ανοιχτή καρδιά και άφησε την φαντασία σου ελεύθερη και αχαλίνωτη να σε οδηγήσει σε δημιουργικά σημεία του εαυτού σου. Ο καμβάς σου είναι έτοιμος, καταχωρημένος στις μνήμες σου, απ`όπου μπορείς να διαλέξεις χρώματα και σχέδια, χαρακτήρες και τοπία, κατασκευάζοντας έναν κόσμο αποκλειστικά δικό σου. Αν αφεθείς εκεί να δημιουργήσεις, σύντομα θα καταλάβεις πως τελικά είναι αλήθεια ότι εσύ είσαι ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης, ο πρωταγωνιστής και ο κομπάρσος της δικής σου ιστορίας, που μέχρι τώρα έστηνες, οργάνωνες και βίωνες χωρίς να το γνωρίζεις συνειδητά. Αυτό, θα σε συνδέσει με την παιδική και παιχνιδιάρικη ματιά σου απέναντι στα πάντα και τους πάντες και, καθώς θ`αντιλαμβάνεσαι την δύναμη που έχεις για να διορθώσεις οτιδήποτε δεν πηγαίνει καλά, την ίδια στιγμή θα σου προσφέρει μια ανεκτίμητη απελευθέρωση:
Ο μόνος τρόπος για να βγείς από τον λαβύρινθο του μυαλού σου είναι ν`ανυψωθείς ώστε να τον ατενίσεις πανοραμικά και σε κάτοψη για να διακρίνεις και την πύλη της εξόδου. Η Χαρά είναι το καύσιμο που θα χρειαστείς για την ανύψωση και με την παιδική σου (κ)όψη θα απαλλαγείς από τα βαρίδια της ταύτισης με την προσωπικότητά σου καθώς θα την παρακολουθείς να ερμηνεύει και θα γελάς μαζί της, όχι μειώνοντας και κοροϊδεύοντάς την, αλλά με Συμπόνοια και Αγάπη για τις φιλότιμες προσπάθειες που έχει κάνει για να επιβιώσει σ`αυτόν τον κόσμο της ψευδαίσθησης.

Όταν φτάσεις το παιχνίδι σε αυτή την πίστα, τότε θα έχεις κερδίσει και το βραβείο σου, 
μαζί με το δικαίωμα ν`ανέβεις στο βάθρο και να πείς συγκινημένος/η:

"... θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ακαδημία ..."

(... ακούγεται κονσέρβα με χειροκροτήματα και επευφημίες ...)

(... πέφτουν τίτλοι τέλους ...)